woensdag 17 december 2014

En daar is dan het geboortekaartje!

Kaartje Toni Ik vind, als je iets kan uitbesteden dan moet je dat vooral doen!
Toen ik zag hoe enthousiast mijn kinders de kleurplaten van Naais inkleurden kreeg ik een ingeving. Een geboortekaartjesingeving!
Ik zou gewoon een kleurplaat bestellen bij Naais, ha, tsjakaa!
Ja, dat gaat iedereen keitof vinden, met die kleurboekenrage van tegenwoordig.
Ik bestelde 'een kleurplaat die zo'n beetje bij ons gezin past' en streepte geboortekaartje door op de to-do lijst.
Iets voor den doopsuiker moest ik dan nog wel verzinnen, maar daar hadden we nog tijd voor.

Kaartje Toni Dus het werd dit.
In plaats van één grote tekening, een collage van allemaal dingen die de familie Zsazsa typeert.
We gaan niet in de detail treden, sommige dingen zijn nogal aan de genante kant.

Omdat ik het wat zonde vond om die kleurplaat in vier te plooien om op te sturen bedacht ik het geniale plan om de geboorteaankondiging via mail te doen, kon iedereen die plaat zo vaak afdrukken als ze wilden.
Ik vertelde mijn kleurplaatplan aan wat vriendinnen en die vonden dat allemaal maar niks. Van 'Maar ik heb geen (nooit inkt in mijn) printer', over 'en al die gepensioneerden dan, die hebben ommes geen emailadres' tot zelfs 'gierigaard'.
Ondertussen vond ik het misschien ook wat te sober én hadden we nog steeds geen doopsuikeridee.
Lap.

Kaartje Toni Dus het werd dit.
Een geboortekaartje én een kleurplaat!
Kaartjes om op te sturen en een kleurplaat om kadoo te geven.
Misschien moest ik nog iets verzinnen om bij de kleurplaat te geven.
Kleurpotloden! Maar die potloden in die kleine doosjes zijn ook niet altijd van de meest geweldige kwaliteit.

Kaartje Toni Dus werd het dit.
Eén vierkleurkleurpotlood van een deftig merk.
(Hoe verzint ze het toch?!)
Maar, ik wou toch ook nog iets suikerboonachtigs geven.
Allee, bij een geboorte hoort toch chocolade?

Kaartje Toni Dus werd het dit.
De keuze uit vier repen van Tony Chocolonely.
Chocolade van de ethische soort. Als meter van My Fair Baby moest ik natuurlijk wel iets kindvriendelijkers verzinnen dan de gewone suikerbonen uit de winkel (die ik de vorige keren wel kocht).
Chocolade van Tony Chocolonely, dan konden we natuurlijk niet anders dan het kind Toni noemen.
Of Tony als het een jongen was geweest.
Zo'n gepersonaliseerde reep was immer nog een pak duurder.

Kaartje Toni Dat van Toni/Tony is een grap.
Het is zelfs zo dat de geboortekaartjes een week op zich hebben laten wachten omdat we het geslacht niet wisten en we pas daags nadien de naam hebben doorgegeven.
In tussentijd zaten die Naaisen maar te wachten om de kleurplaat in elkaar te passen.
En toen alles in elkaar paste, wou ik er ineens nog een kraamkosttekeningetje bij, want dat kraamkostplan bleek wel te werken en ik wou gelijk iedereen op de hoogte brengen.

Trouwens, dat van die platte buik en dat doorslapen dat was ook een grap.
Spijtig genoeg.

Voila, de kleurplaat in vol ornaat, voel u vrij om ze in te kleuren, ze staat ervoor!

kleurplaat toni

maandag 15 december 2014

#tonilove

tonibaby Man, wat is dat kind toch een ontzettend drolleke!
Dit is haar favoriete houding.
Ze is daar nogal fanatiek in, want zo kwam ze ook ter wereld.
Au! Inderdaad, dat dacht ik toen ook.

Maar goed, daar ben ik nu al wel over. Eergisteren werd het kind immers drie weken.
Drie weken joy and happiness.

Drie weken dat wij twee amper de deur uitkwamen.
Drie weken dat wij twee amper de zetel uitkwamen en elkaar op dezelfde vierkante meter steeds beter leerden kennen.
Oh, wat kan ik dat zo hard aanbevelen.
Bij Jef en Abel wou ik zo snel mogelijk terug alles meedoen, terug aan de schoolpoort staan, ja er was een baby, maar hey, met mij was niks mis.
Deze keer was ik dat niet van plan, en het zou ook niet gelukt zijn zonder man, kraamkost (drie weken niet naar de winkel!) en buren die de kinderen meebrachten van school.
Drie weken niks moeten is zo'n zaligheid en zou een verworven recht moeten zijn voor elke pasbevallen moeder. Nondeju!

Maar dan wordt het wel tijd dat je er stillekesaan terug aan begint natuurlijk, we moeten nu ook niet overdrijven.
Gisteren gingen we naar de plaatselijke dierentuin en vandaag deden we kerstboodschappen. Dat is er rustig terug inkomen vind ik.
Ik kocht zelfs eten om morgen te koken. Zelf!

tonibaby In tegenstelling tot wat de foto's doen vermoeden is het kind ook wel eens wakker, redeljk veel zelfs, voornamelijk 's avonds. Rond etenstijd (had ik het niet gedacht!) is ze plots alive and kicking en dat houdt ze vol tot elf uur.
Dat is het op en wil het kind kostte wat kost NU gaan slapen, elf uur, geen seconde vroeger en al zeker geen seconde later.

Haar overdag wat langer wakker houden is geen avans, haar toch in bed proberen te krijgen ook niet, ik heb het allemaal geprobeerd.
Maar ik vind het wel gezellig zo, wanneer Jef en Abel in bed liggen krijgt ze een badje en daarna een massage. Ge zoudt voor minder een slaapstoornis verzinnen.

Sterke toni Ha, toch een wakkere Toni dus!
Eentje die dan ook echt keiwakker is, ogen open, hoofd de lucht in!
En vermaak mij nu maar, menschen, Toni is in da house!

Al goed dat er hier nog kinderen rondlopen en al goed dat die kinderen helemaal gek zijn van hun kleine zus.
Tip: Zorg altijd voor minstens één ouder kind als je een baby plant!
Voorlopig lijkt mij 5 jaar leeftijdverschil ideaal, 9 jaar is ook niet mis, maar ipads zijn minstens zo interessant als baby's. Dat is bij 5-jarigen wel wat anders mensen!
Abel zegt minstens één keer per dag 'Ik hou van Toontje.' Aahhh.
En vorige week vroeg hij of je met je zus mag trouwen.
Iets daarna vroeg hij of je met een kat mag trouwen.
Op 5 kan alles!


Toni tot de tweede Maar zie nu!
Twintig voor twaalf en het kind slaapt. Naast mij. In de zetel!
Dat doet ze al van een uur of negen.
Was ik maar sneller over haar slaapritme begonnen. Nondeju!

vrijdag 12 december 2014

Luiertime baby, drie weken later

tonibaby Toen ik het rokjesboek schreef ging het hier vnl. over rokjes.
Toen ik het moestuinboek schreef ging het hier vnl. over tuinieren.
En nu ik pas bevallen ben van een oeliekoeliewoelieboeleke gaat het hier dus inderdaad vnl. over oeliekoeliewoelieboelekesdingen gaan.
Zo werkt dat hier.

De volgende weken ga je hier alles lezen over bevallen, geboortekaartjes, borstvoeding, doopsuiker, misschien wel zelfgemaakte babykleertjes, luiers, kraamkost, draagdoeken, hoe ik na drie weken al terug een platte buik had en tegelijk mijn baby doorsliep.
Maar laten we eerst beginnen met de luiers!

Luiers Bij de lancering van My Fair Baby in september gaf Elisabeth van Klein Spook mij een snelcursus wasbare luiers, afgestemd op de luiervoorraad die ik bij elkaar had gesprokkeld. Die voorraad bestond uit simpele meegroeiluiers en inleggers. Ik kocht wat wollen en gewone (pul) overbroekjes bij en ik was er compleet klaar voor.

Meteen ook hét grote voordeel, je schaft één keer (online) luiers aan en that's it.
Nooit nog zonder luiers zitten, gewèldig!
Ik kocht dus niet -voor alle zekerheid- toch nog maar een pak wegwerpluiers maar besloot om meteen, vanaf dag één er keihard voor te gaan.

En dat ging.
In het begin zat dat stukje navelstreng natuurlijk wel in de weg (ik weet niet hoe ze dat in het ziekenhuis doen, maar bij Toni&c° lieten de vroedvrouwen dat gewoon bloot, na een paar dagen is het voldoende opgedroogd om het een stukje in te korten zodat je al geen rekening meer moet houden met dat klemmetje en op dag vijf viel het er hier al volledig af -en in tussentijd maar stinken) dus dan flapte ik dat omhoog en legde er een gaasje op. (Nadat ik er eerst wat moedermelk op drupte, prima ontsmettingsmiddel dat!)
Door de grootte van het kind en de dikte van zo'n luier konden de body's in maat 56 en 62 wel meteen weer de kast in.

Ik heb wat geëxperimenteerd met verschillende combinaties en voor het moment vind ik de twee versies van hierboven het handigst.
De combinatie inlegger en pul-overbroekje (rechts) is net zo makkelijk als een wegwerpluier. In zo'n broekje past natuurlijk ook een luier dus je kan er alle kanten mee uit.
De overbroekjes hoeven pas na een aantal keer uitgewassen te worden, tussen twee beurten hang ik ze op om te drogen.
Ik koos vnl. broekjes met drukknopen en al goed want de paar broekjes met velcro die ik heb plakken heel de inhoud van het wasmachien aan elkaar.

Voor de luiers gebruik ik liever de wollen overbroekjes. Ik geloofde dat nooit, maar die dingen jeuken niet, ademen én zijn toch net zo waterdicht als een wegwerpluier. Straf, wie had dat gedacht van een schaap.
De wollen broekjes zijn ook wat groter dan een luier dus geen kans op lekken omdat de luier toch nog hier of daar komt piepen.
Fijne oplossing voor nonchalante mensen.

Na het verschonen laat je het wollen broekje even uitluchten en bij de volgende verschoonbeurt kan je het al terug gebruiken, dat heb ik nog nooit meegemaakt met een pamper!
Na een week of twee (of als ze vuil zijn) was je de broekjes en daarna week je ze weer even in een lanolinebadje om ze waterdicht te houden.
Iets omslachtiger dan een pul-overbroekje, maar ik zou het toch een kans geven.
Moest je er geen ontzettend dikke reet van krijgen, ik zou er zelf dragen.

Voor ik ga slapen samen met Toni doe ik haar een luier met wolbroekje én extra inlegger aan en zo'n tien uur later verschoon ik haar pas terug. No problemo, soms stinkt ze dan wel.
En als ze ooit zoveel plast dat ze door- en doornat wakker wordt, dan zou ik misschien toch opteren voor een wegwerpluier, ik wil veel doen voor het milieu, maar niet mijn slaap er voor laten, dus ik ga niet midden in de nacht plasluiers lopen verversen.
Sorry, maar hey, de eis tot consequentie is de doodsteek van elk goed initiatief.

Luiers Hier de voorraad van zo'n drie dagen luieren, links de pul-broekjes al gevuld met inleggers, in het midden de luiers en rechts de wolbroekjes.
Niks zo gezellig dan om de paar dagen die mand aan te vullen met schattige witte luiertjes.
Van pampers werd ik bijlange na niet zo enthousiast mensen!
(Het zal misschien de roze wolk zijn.)

Luiers In de woonkamer staat dit mandje dat dagelijks aangevuld wordt.
In het emmertje gooi ik de vuile luiers, het dient louter als vervoermiddel. Na de luierwissel neem ik het mee naar de garage waar ik de luiers te drogen hang op een rekje.
Voor alle duidelijkheid: de luiers worden wel telkens uitgewassen!
Natte luiers in een emmer aan het wasmachien vond ik maar een smerige gedachte. Toen las ik op het www dat iemand het zo deed en schafte ik meteen een extra droogrekje aan. En neen, in tegenstelling tot wat je zou denken stinkt dat eigenlijk niet.
Afhankelijk van wanneer er gewassen wordt gooi ik kakaluiers soms wel meteen in de wasmachine.(Er zit een limiet op het aantal keer dat ik een kakaluier wil aanraken.) Uitspoelen doe ik niet, ik kegel alles zo het wasmachien in.
Je kan nog een extra vliesje in de luier leggen zodat je de inhoud in het toilet kunt gooien. Ik vergeet dat meestal en ik heb de indruk dat het voorlopig niet veel avans is.

Rechtsonder in het mandje liggen extra inleggers en rechtsbovenaan iets anders tof, cheeky wipes, een doosje gevuld met herbruikbare natte doekjes.

Luiers Je koopt een set of maakt alles zelf, ik kocht alles. Het doosje vul je met een bodempje water, daarin doe je een drupje etherische olie en daarin leg je de doekjes. Fantastisch! Vorige babyfases probeerde ik soortgelijke dingen maar nooit kwam ik op zoiets simpels als een bodempje water en een drupje lavendel.
De vuile doekjes hang ik eveneens op het garagerekje en gaan samen met de luiers in de machine.
Na de wasbeurt gaan ze nat terug in het doosje, onderaan het stapeltje.
Voor onderweg kan je zakjes kopen om de propere en vuile apart van elkaar lekvrij mee te nemen.
En zo is er voor alles op oplossing!

tonibaby

Note:
Deze blogpost is niet gesponsord, maar Klein spook is gewoon een erg fijne winkel!

vrijdag 28 november 2014

Een geboorteverhaaltje

toni dag twee

Starring:
Lieve Huybrechts, de vroedvrouw die zowel bij de geboorte van Abel als Jef was
(en de kleindochter van Tony)
Jo Deben, vroedvrouw, euh -man, euh -vrouw. Geef die man een standbeeld!
Heeft Lieve trouwens al een standbeeld?

En dan nu het verhaal
Hoewel Toni zaterdagmiddag is geboren begint dit verhaal al op dinsdagavond.
Ik zit in het geboortecentrum in de zetel tegenover Lieve, een kleine week overtijd zonder teken van een nakende geboorte.
Moet ik u anders een voetreflexmassage geven, vraagt ze. Neuh, zeg ik, ik trek het nog wel. Trouwens, ik beval liever in het weekend want zo door de week is dat zo'n geregel met al die kinders in huis. Jij bent toch van wacht dit weekend?
Euhm, wel neen, ik vertrek donderdag voor vier dagen naar de Veluwe.
Hoppa, mijn voeten liggen al op haar schoot, nog nooit heb ik zo snel schoenen en sokken uitgeschoten.
Ik krijg een stevige massage en maak bij vertrek nog een afspraak voor de week erop. Haha as if.
Onderweg naar huis passeer ik nog langs een frituur en bij het pak friet met pikante saus drink ik een Gini.
De dag nadien zet ik alles op alles, ik kuis, wandel, eet ananas en drink nog meer Gini. Ik heb nog twee dagen en nachten. Alles kan nog!

Maar niks gebeurt.

Ook vrijdag gaat stilletjes voorbij. Ik merk dat het me ondertussen niet veel meer kan schelen welke vroedvrouw bij de bevalling is. De bevalling van Abel verliep zo vlot dat ik het volgens mij zelfs alleen zou kunnen.
Bij de vroedvrouw die nu van wacht is volgden we tijdens de zwangerschap van Jef een haptonomiecursus, we kennen elkaar dus goed en ik weet dat de man zijn truukendoos immens is. Wie weet wat heeft hij allemaal voor mij in petto?

Uiteraard (zo gaat dat dan) word ik die nacht wakker met weeën. Lichte weeën, perfect te verdragen, maar toch stevig genoeg om duidelijk te maken dat het voor echt is. Ik licht de man in en we plannen het verloop van de nacht, ttz. ik ga nog wat slapen, hij staat binnen een paar uur op om puber en pup buiten te werken.
Ik stuur een smsje naar Jo om te melden dat het begonnen is, maar dat hij zeker nog niet moet komen.

Om negen uur word ik wakker in een puber en pup-vrij huis, klaar om te bevallen!
Ik stuur een sms naar Jo om te melden dat ik opsta en dat ik verwacht dat de weeën snel in sterkte zullen toenemen.
Bij Abel heb ik een hele dag op de zetel gezeten tot het kind er haast van verveling zelf uit kwam. Maar dat ben ik nu niet van plan, zeker niet nadat ik Actief bevallen van Balaskas las, hier gaat vandaag niet getaffeld worden, ik ga bewegen en zeker niet liggen of zitten. Hier gaat actief bevallen worden!

Ik sta op en tref beneden twee proper gewassen en aangeklede kindjes aan die pistolees zitten te eten, prima, hier gaat goed samengewerkt worden, ik voel het.
Ik zeg: Ik denk dat de baby vandaag geboren gaat worden jongens.
Ik denk het ook, zegt Jef.
Bon, da's dan ook duidelijk.

Als ik voorovergebogen aan tafel een wee opvang zegt hij ook nog: Ik denk dat ik al ergere buikpijn heb gehad.
Ach, misschien is het nieuwe kindje er wel eentje met een empatisch vermogen.

Ik wacht op een nieuwe wee om mij daarna zo snel mogelijk te douchen, twee weeën later sta ik aangekleed en wel terug beneden, ik zei het al, hier gaat vandaag niet getreuzeld worden.
De weeën vang ik op handen en knieën, leunend op de zetel op, tussen de weeën loop ik rond en drink ik water. Slechte combinatie want dat betekent dat ik om de vier weeën er eentje op de wc moet opvangen.
Maar voor de rest geen klachten, ik kan de weeën perfect aan ook al komen ze om de twee à drie minuten. Ze zijn makkelijk op te vangen, een combinatie van uitkijken naar de baby, niet panikeren, de zen master van vorige keer en de yogalessen die ik de voorbije maanden nam.
Een van de yogatruken was om tijdens het uitademen oooooooohhhhhh te zeggen/ademen, maar dat gaat me voorlopig nog wat te ver, dat hou ik voor als het echt nodig is.

Twee à drie minuten tussen de weeën en het gevoel dat de baby er elk moment kan uitvallen doet ons besluiten om toch maar Jo te bellen, het is dan altijd nog maar twintig voor tien (ik weet het, het klonk alsof ik heel de voormiddag weeën heb opgevangen). Ik ga gewoon door met wat ik bezig was en de rest van het huishouden doet hetzelfde.
Twintig minuten later is Jo er, ik babbel tussen de weeën door en besef dat het er niet serieus moet uitzien dus ik dring aan op een inwendig onderzoek. Vier à vijf cm denkt Jo, zeven is het! Ha, tsjakaa, ik wist wel dat het serieus was.

De jongens zijn ondertussen met een doos Kapla naar boven verhuisd, af en toe komen ze een kijkje nemen. Om kwart voor elf vraag ik Jef een gokje te doen over het tijdstip dat de baby geboren wordt, elf uur zegt hij.
Het is niet omdat je in het vierde zit dat je het kloklezen volledig onder de knie hebt natuurlijk.

Maak eens een bolle rug ipv een holle als je op je knieën zit, zegt Jo.
Wow, dat doe ik geen tweede keer, ik voel dat kind al duwen, hier zijn we echt nog niet klaar voor!
Ik doe nog wel efkes gewoon zo door, knal tegen het advies van de vroedvrouw en denkelijk ook Actief Bevallen in.

Ik loop nog wat rond en maak veel holle ruggen tijdens het zetelhangen maar ik merk dat ik toch ga moeten toegeven. Niet mijn favoriet moment van een bevalling heb ik bij Abel al ondervonden.
En dan pers ik misschien toch wel een klein beetje en KNAL, mijn water breekt.
In mijn broek.
Je had toch niet gedacht dat ik op handen en knieën in mijn bloot gat weeën ging opvangen terwijl er twee mannen op zitten te kijken?
Ik trek mijn broek tot aan mijn knieën naar beneden en Jo belt de tweede vroedvrouw ter versterking.
Ik moet overschakelen van complete-controle-modus naar overgave-modus, niet evident. Het zou kunnen dat ik gevloekt heb.
Maar er zit niks anders op dan dat kind er nu uit te persen.

Hoewel ik een kwartier geleden nog zei dat ik de baby graag zelf zou aanpakken heb ik die drang nu helemaal niet meer, dat ze daar achter mij hun plan maar trekken.
Ik pers en pers en dan hoor ik: een meisje, het is een meisje en er wordt mij een dikke, paarse baby aangegeven. Ik hoor er twee gniffelen over het formaat van de baby.

Mijn gevloek is ook boven niet onopgemerkt voorbij gegaan dus staan er plots twee paar extra ogen toe te kijken, gelukkig hebben ze eindelijk door dat ze wat kalm moeten zijn en vooral hun klep moeten houden.
Ze doen dat voortreffelijk.

Ik hef mij in de zetel en trek ook mijn bovenste kledingstukken uit (je had toch niet gedacht dat ik in mijn …) en word samen met de baby ingepakt in lekker dikke badhanddoeken.
En dan blijk ik gewoon terug keihard persweeën te krijgen voor de placenta *vloekt* ondertussen is ook Katrien de extra vroedvrouw aangekomen dus zit ik vloekend voor een heel publiek.
Nadat de placenta 'geboren' is, is het ergste wel achter de rug en kan ik eindelijk gemakkelijk gaan liggen.
Ik krijg van Katrien een tas warme melk met safraan en van de man een pistolet.
Toni drinkt en de jongens hangen weer ergens rond.

Nou, dat was me het voormidagje wel.

Toni is geboren zaterdag 22.11 om 11.11, klokte af op maar liefst 5 kilo en 40 gram en bleek een dag later 56 cm te meten. Op dag vijf na de geboorte zat ze -hoe kan het ook anders- al boven haar geboortegewicht en voor de rest past ze ook volledig in de lijn van de jongens. Goei boelekes, gelijk mijn schoonmoeder pleegt te zeggen.

dinsdag 25 november 2014

Komt een vroedvrouw bij een moeder

toni 25.11
Komt een vroedvrouw bij een moeder om naar het boeleke te kijken.
Zegt ze: Schoon boeleke!
Zegt ze ook: Toni verdorie! Mijn grootmoeder heette ook Tony, allee eigenlijk Antoinette, maar ze liet zich Tony noemen.
Felle madam mijn grootmoeder, een creatieve ook, ze heeft veel schilderijen gemaakt.
Stillevens enzo, tja, toen was dat zo hé.
Maar seg … dat schilderijtje daar op uw kast…

tony
Dat is verdorie van mijn grootmoeder!


Edit: Een dag later stuurt dezelfde vroedvrouw deze foto door.

oma tony

Oma Tony back in the 80's!

zondag 23 november 2014

Toni, een dochtertje

toni Gisterenmiddag thuis geboren.

toni&jef toni&abel Meteen ingepalmd door de broers.