vrijdag 11 april 2014

Oeuf en cocotte

upload
Wat zoveel wil zeggen als 'ei in een potteke', in dit geval een stuk oud stokbrood.

Oeuf en cocotte
Omdat het smal stokbrood is werden het smalle eitjes, witte van de Cochins en groene van de Araucana's.
Van groene eieren wordt al eens gezegd dat ze minder cholesterol bevatten, dat klopt alleen maar omdat groene eitjes wat zijn kleiner zijn. Om dezelfde reden bevat een bitterbal minder cholesterol dan een vleeskroket.

Maar bon, weer over naar het ontbijt.
Normaal gebruik je voor oeuf en cocotte speciale potjes, ramequins genaamd, omdat ik niet aan speciale pottekes aan 15 euro per stuk doe gebruik ik oud stokbrood.
Moet je meteen ook geen broodrooster kopen.

Buiten het ei (dat je er het makkelijkst in krijgt gemikt met behulp van een melkkannetje) doe je er op zijn simpelst wat zout bij. Wil je meer dan zou je er geiten- of andere kaas, room, tomaatjes, kruiden, … kunnen bijdoen. Uiteraard vind je op pinterest hopen inspiratie.

Stap 2:Eten!
Verwarm de oven voor op 180°, zet de stokbroodpotjes in een muffinvorm in de oven en na tien minuten tot een kwartiertje is het gepiept.
Smakelijk!

vrijdag 4 april 2014

Over de cover

eerste cover
Tja, de cover, dat was nogal wat.
Toen we het er eindelijk over eens waren wat de titel moest worden (niet dat er onenigheid was, we wisten het gewoon niet, dat verhaal moet Dorien maar eens doen) hadden we nog totaal geen idee welke foto Els voor de cover ging gebruiken.
Bij de rokjes stond de cover al vast voor er een letter geschreven was, ongeveer hetzelfde voor De Groeten uit Transitië. (Al was daar de titel vinden minstens even erg.)
Dat komt door het volgende: Els heeft nooit een plan. Wacht, ik pas aan: Els en ik hebben nooit een plan, we hebben dat nooit aan Dorien verteld maar als Els en ik samenkomen voor foto's, of het nu voor een boek of een boekske is dan hebben we op voorhand nooit besproken wat we zouden kunnen doen.
We doen telkens zomaar wat en dat werkte altijd perfect.
Maar we hadden dus een cover nodig, en omdat Dorien meestal in de woonwagen stond te koken en in ik ergens in de tuin rondhing waren er zo goed als geen foto's van ons twee samen. Maar in plaats van ons twee op de cover konden we ook een simpelere cover hebben, een foto met iets wat aan eten en tuinieren deed denken. En ineens had Els wel een plan: Kom, zei ze, zet u op dat trapke en zet dat bord op uw schoot en eet een beetje, en houdt vooral uw kweek.
En tjakaa, 's avonds hadden we een cover.
Tenminste, dat dachten we.

Hey, zei ene Henk van ene Kerygma: Waarom heeft die een bord op haar kont staan?
Ik had hem niet meteen, jawel, zei die Kerygma weer: Kijk er eens naar van op een afstand.

En we waren weer bij af, zeker toen er ook ene Tom Lanoye zei: Ik zou nooit een bord eten op een schoot fotograferen met daarbij: De moestuin van ...
Beetje vreemd, niet?
En toen hadden we dus geen cover meer.

We deden het nog eens over, maar de klik kwam niet meer terug.
Foert zei Els, ik pak gewoon een foto die ik mooi vind.
En zo geschiedde.

Wat weken later, las ik dit artikel, met de titel: Why are garden books so boring? en vooral dit stukje: The layouts are nothing new. I remember when Andy Sturgeon's book Planted came out in 1999. On the front cover it had a man's bald head with a terracotta plant pot and seedling balanced on top. It's was such a striking image. Everything about the photography in that book was refreshing, ground breaking!

Tja, dat kan hier alleen maar een succes worden hé.

Wie de kont niet in het vizier krijgt, kan dit eens proberen.
Ik kan alleen maar zeggen, ik ken geen sexy'er kont dan mijn knieën.

dinsdag 1 april 2014

Weekmenu 12 en 13

<3 Callas confitur Een weekmenu maken is één ding, gaan zitten en er over schrijven een ander.
Maar omdat ik toch moet ontbijten en ontbijten achter de computer een van de geneugten van het huisvrouwschap met schoolgaande kinderen is, combineer ik deze ochtend beide. Op andere dagen zit ik wat te suffen met Pinterest of Facebook.
De huisvrouwen van weleer zouden nogal met hun ogen draaien moesten ze het zien.

Op de foto mijn favoriet ontbijt, een geroosterde boterham met confituur met een glas fruitsap. Ge ziet, ik vrees de koolhydraat niet!
Zeker niet met de confituur die ik vorig weekend ontdekte, Callas Confiture, ge zoudt voor minder een boke extra in de broodrooster steken. Al een chanse dat ik ook haar confituurboek kocht, want het eerste potje (aardbei met rozenblaadjes: de confituurhemel, ik zeg het u) is al op. Maar goed, weekmenuten dus. Daar gaan we!

Week 12
Week 12, dat is ondertussen al twee weken geleden.
Ik was toen helemaal in de ban van de koolscheut én ik had zin in macaroni met kaassaus dus ik vroeg Dorien voor een receptje. Ze bedacht iets, ik verklootte het door drie ingrediënten minder te gebruiken en vier stappen over te slaan. Maar het bleef macaroni met kaassaus, dus de kinderen aten hun buikjes rond.
Er was nog genoeg over voor de dag nadien, ik hield het dinsdag op een soepke van wortel, peterseliewortel en lavas, geweldige combinatie, het is zo simpel dat je geen recept nodig hebt.

Ik heb nog altijd wat pompoenen liggen, donderdag maakte ik van eentje dit fantastische gerechtje, zeker eens doen als je dat nog niet eerder probeerde.

Vrijdag ontvingen Dorien en ik in de moestuin rond de middag een journalist van Het Nieuwsblad. Tussen 12 en 1 eet iedereen dus zorgde ik voor de groenten (schorseneren en prei) en maakte Dorien er een risotto mee.
Oh die prei! Je moet dat zeker eens proberen.
Ik vond het zo lekker dat ik het in het weekend nog een keer maakte.

Week 13
Er was nog redelijk wat risotto over en daarmee maakte ik op de maandag van week 13 risottoburgers, gewoon een burger vormen, door een geklutst ei halen en dan door wat paneermeel. Voor erbij maakte ik groentestoemp en ik vond het niet echt raar om aardappelen met rijst te eten ik zei het al: Ik vrees de koolhydraat niet!
In de groentestoemp zaten wortelen, pastinaken, peterseliewortel, bladkool en aardappelen, alles stoven en dan een bodempje water erbij, lekker jong!
Ik deed nog eens ongeveer hetzelfde in de soep, met nog extra doorlevende venkel, snijbiet, kervel, selder, uien en prei. Toch ongelofelijk dat dat allemaal nog in den hof staat.

Om woensdag maakte ik nog iets van Doriens blog, de pasta met boerenkool met kappertjes en ansjovis, wederom een hit.

Donderdag weer iets van Dorien, preitaart met linzen (apart) en zoete sla, dat laatste kwam van mij, oh dat is toch lekker sé! Het eerste staat op bladzijde 245 van De Moestuin van Mme Zsazsa en werd door Abel als heerlijk bestempeld.

Vrijdag werd het deze pasta met weeral de koolscheuten en in het weekend aten we twee keer risotto met groenten uit de tuin. Dat was niet echt uit een niet te stillen risottogoesting maar omdat we twee dagen achter elkaar op de Ladies Fair stonden waar we ons boek voorstelden met twee kookworkshops.
Spijtig genoeg ligt het nog bij de drukker en stonden we er eigenlijk niks te doen, gelukkig was er risotto en een confituurstandje.
En zo zijn we weer bij het begin van deze tekst beland en is het verhaaltje klaar (en kan ik beginnen aan de weekmenu van deze week).
Smakelijk!

Oh ja, je kan nog tot woensdagochtend meedoen met de tombola van de tien gratis exemplaren van de tiende druk van Allemaal rokjes, iemand een idee hoe ik het makkelijkst 10 winnaars kan trekken zonder helemaal tot 500 te moeten tellen?

woensdag 26 maart 2014

Tiende druk Allemaal Rokjes

Allemaal rokjes, druk 10!

Dan zit er niks anders op dan tien boeken weggeven!
Party!

Om er eentje te winnen plaats je tussen nu en woensdag volgende week (2.04) een reactie op deze post op facebook waar ik tien winnaars uit loot.
Hier reageren is geen avans en als je geen facebookprofiel hebt dan vraag je gewoon een vriend/zus/moeder/dochter/... , dat had je zelf ook wel kunnen bedenken.

De boeken worden rechtstreeks van de uitgeverij verstuurd, er kan dus geen persoonlijke boodschap in geschreven worden, maar de volgende maanden trekt de Moestuincaravaan door Vlaanderen, u kan dan altijd passeren, een stylo heb ik altijd bij de hand!

Allee, start!

maandag 24 maart 2014

Lang Leve de Kool seg!

kolen
Ik ben dit (en vorig) jaar zwaar fan geworden van kolen. Vooral hun eeuwigdurend enthousiasme vind ik fantastisch.
Er zijn weinig dagen dat er geen kool te eten is recht uit de tuin. Heel de zomer lang is er bladkool, bloemkool en broccoli, in het najaar zijn er de dikke rode- en witte kolen en in de winter de savooi- en boerenkolen bedekt met een laagje rijm.
Maar er is meer! Zo goed als alle kolen die tijdens de winter in de tuin mogen blijven staan beginnen wanneer het weer wat zachter weer wordt nieuwe scheuten aan te maken.
Knal in het gat van the hungry gap zoals de Engelsen het zo schoon noemen, de magere periode tussen de laatste pastinaken en eerste erwten.

kolen
Russische bladkool

Die scheuten zien er uit zoals mini broccolietjes, soms zijn ze wat minder vast en dan zien ze er uit zoals op de volgende foto.

kolen
Palmkool of cavalo nero

Zo dus, een beetje luchtiger.
Maar of ze nu luchtig zijn of niet, oogsten die handel!
Als je geregeld oogst kan je minstens een maand lang van deze geweldige minibroccolietjes eten, of je nu bladkool, broccoli of spruiten geplant hebt. Niet geoogst openen de scheuten zich en komen er kleine gele bloemetjes tevoorschijn. Ook schoon en eetbaar, maar de scheuten zijn net iets veelzijdiger. Je eet ze warm zoals broccoli maar ook rauw zijn ze erg lekker. Bijvoorbeeld in salades of om gewoon zo op te knabbelen tijdens een wandelingetje door de tuin. De smaak is echt fantastisch, zoet en knapperig, voor meer lyrische dingen moet ik u naar Dorien verwijzen, ik denk zelfs dat ze er dit weekend over schrijft in De Standaard, zo fan zijn wij.

En nog meer kolennieuws, want buiten de scheuten kan je ook nog volop van de bladeren eten, keilekker in stoemp en fijngesneden aan soep of spaghetti toegevoegd of zoals hier als chips!
Nog een pinteresthit, daar heet het kalechips en klinkt het wel een pak exotischer dan koolchips. Kale is eigenlijk gewoon bladkool zoals boerenkool, maar je kan eigenlijk alle bladeren gebruiken, die van broccoli, bloemkool, savooi of zoals ik de kleinere blaadjes van de zijscheuten van bladkolen allerhande. Het voordeel is dan dat je de bladeren niet in stukken moet scheuren waardoor de chipsjes er nog lolliger uitzien. Lollige kool, wie had dat gedacht?

Koolchips #1
Stap 1: Was en droog de kool (ik doe dat allemaal niet, deze blaadjes komen recht van de plant)

Koolchips #2
Stap 2: Giet wat olie over de kool en smeer elk blaadje goed in, kruid met peper, zout, chili…

Koolchips #3
Stap 3: Zet 10 minuten in een oven van 175°, of langer, of minder lang, je moet eigenlijk gewoon af en toe een kijkje nemen, als het kraakt is het klaar.

Ik strooi er nog wat zout over, eet de helft op en roep dan de kinderen.
Koolchips! roepen ze dan: Jeuj, koolchips.
Ik zei het al: lolliger kan het echt niet worden.

zaterdag 22 maart 2014

Ik dacht, ik schrijf eens iets over boeken

Boeken 2013 Tijdens de zes maand schrijven en de zes maand in de moestuin werken die daaraan vooraf gingen was mijn enigste verzetje op een dag (en dat klinkt zieliger dan het is) mijn avondlijke afspraak met mijn boek.
Buiten in de zomer in een hangmat (leest eigenlijk helemaal niet zo vlot) of in de auto lees ik eigenlijk nooit overdag.

Maar dan, 's avond, onder het schijnsel van het nachtlampje en helemaal alleen in een groot bed zonder er er ook maar iemand begint te praten, aahh zalig.

Ik ben niet goed in boekbesprekingen dus je komt er hier zelden eentje tegen, maar omdat ik zelf graag boektips krijg dacht ik: ik doe eens een effort. (Dat dacht ik eigenlijk twee maand geleden toen ik deze foto trok.)
De boeken op de foto las ik in 2013 en ik heb ze even voor u gerangschikt.
Voor je het lijstje doorneemt leg ik u even mijn boekenaankoopfilosofie uit: ik lees het liefst leuke boeken, wat om te lachen, niet te zwaar... Om mijn algemene ontwikkeling toch wat vooruit te helpen lees ik minstens drie boeken per jaar die ik normaal NOOIT zou kopen, zoals boeken over de oorlog of over lang vervlogen tijden of over andere landen of culturen. Geregeld amuseer ik mij dan wel. Een mens moet zijn horizonten verruimen, niewaar?
Voila, met die kennis in gedachten presenteer ik u mijn boekenlijstje 2013

5 sterren
Ik rouw van jou - Jonathan Tropper
Het Literaire Aardappelschiltaart Genootschap Van Guernsey - Ann Schaffer
Vele hemels boven de zevende - Griet Op de Beeck
De Laatkomer - Dimitri Verhulst
Een akkefietje - Mark Haddon

4 sterren
Wij en ik - Saskia de Coster
Miranda van Frituur Miranda - Erik Vlaminck
Expo 58 - Jonathan Coe
Life of Pi - Yann Martel
HhhH - Laurent Binet
Bonita Avenue - Peter Buwalda
En dan nog iets - Paulien Cornelisse
The Middlesteins - Jami Attenberg

3 sterren
Eten met Emma - Herman Koch
Waarom Ferdinand niet lang alleen bleef - Barbara Constantine
Een man die Ove heet - Fredrik Backman
De Witte tijger - Aravind Adiga
Het Stockholm Octavo - Karen Engelmann
Het onzichtbare geluk van andere mensen - Manu Joseph


Voila, iedereen met dezelfde boekensmaak mag mij nu suggesties aan de hand doen!

maandag 17 maart 2014

Bladeren in het boek en bestelinfo

352 pagina's groenteplezier, een boek van maar liefst 4 volledige centimeters dik, daar moet toch het een en ander instaan?
We zullen eens bladeren!

De Moestuin van Mme Zsazsa-4
Eerst hebben we natuurlijk het voorwoord want dat hoort zo.
Dan volgen er bijna 100 bladzijden moestuinuitleg. Hoe pak je dat aan een moestuin beginnen, wat moet je zeker weten om een gezonde moestuin te hebben, hoe maak je snel en minder snel compost enz.. Voor beginnende tuiniers misschien wat overweldigend, maar ideaal om eens door te nemen op een rustiger moment. Het tweede deel van het boek is zo samengesteld dat je kan beginnen zonder dit eerst volledig door te nemen.
Voor de gevorderde tuiniers voorzag ik een lekker groot stuk over zaden oogsten, zo tof om dat zelf te kunnen doen!

De Moestuin van Mme Zsazsa-11
De Moestuin van Mme Zsazsa-23
De Moestuin van Mme Zsazsa-25
De Moestuin van Mme Zsazsa-41
De Moestuin van Mme Zsazsa-45

Dan het tweede deel, eindelijk zijn de groenten daar!
Van meer dan 50 groenten lees je wanneer je ze zaait, hoe de zaden en kiemplantjes er uit zien (keihandig, al zeg ik het zelf),wanneer je kan oogsten, hoe je ze bewaart en vooral hoe je ze klaarmaakt. Dorien laat zien dat echt élke groente lekker is en hoe je ze best combineert. Plezant is ook dat ze toont dat je eigenlijk maar weinig van een groente niet kan gebruiken. Allemaal geweldige informatie voor iedereen die ooit groenten eet of een groentepakket heeft en telkens weer blijft zitten met koolrabi, venkel of raapjes. Achteraan uiteraard ook vanalles over kruiden.

De Moestuin van Mme Zsazsa-50
De Moestuin van Mme Zsazsa-86
De Moestuin van Mme Zsazsa-78
De Moestuin van Mme Zsazsa-100
De Moestuin van Mme Zsazsa-94
De Moestuin van Mme Zsazsa-112

En dan, de recepten!
Mensenlief wat kan die Dorien koken, ik moet daar eigenlijk geen woorden aan vuil maken want alleman weet dat al.
Allee, ik zal één ding zeggen: Ik heb dat allemaal (en veel meer nog) mogen proeven, héhé.

De Moestuin van Mme Zsazsa-116
De Moestuin van Mme Zsazsa-123
De Moestuin van Mme Zsazsa-154
De Moestuin van Mme Zsazsa-165
De Moestuin van Mme Zsazsa-136
De Moestuin van Mme Zsazsa-172
De Moestuin van Mme Zsazsa-174

Ooh het is toch schoon hé ♥ ♥ ♥

En dan nu, wat uitleg:
Het (milieuvrendelijk gedrukte) boek ligt vanaf 8 april in de winkel, zowel in Nederland als in België.
Het kost 29,99 en dat is effenaf keiweinig voor 4 centimeter en bijna 2 kilo groentevreugd.

Ik verstuur ook boeken, heb je graag een boek met een persoonlijke boodschap dan is het nu de moment, mail mij met uw boodschap en adresgegevens en u krijgt een mailtje terug met de betaalgegevens. Een paar dagen voor het in de winkel ligt krijgt je het boek in de bus. Het kost dan 36 euro verzending inbegrepen, voor België en Nederland.
Dorien doet hetzelfde, hier legt ze het uit.